پروفسور رابین دانبار استاد انسانشناسی در دانشگاه آکسفورد است. دانبار در سال 1993 نظریه تعداد دوستان مورد نیاز بشر را مطرح کرد. او بر اساس یافتهها در تحقیقاتش به یک عدد رسید، که با نام "عدد جادویی دانبار" ثبت شده است، این عدد 150 بود.
با گسترش دامنهی نفوذ شبکههای اجتماعی در اینترنت، بحث دربارهی حد و حدود و نقاط مثبت و منفی دوستیها دوباره بر سر زبانها افتاد. دکتر دانبار برای پاسخگویی به این ضرورت کتاب "هر انسان، چند دوست باید داشته باشد؟" را منتشر کرد. او در این کتاب بازگشت دوبارهای دارد به عدد 150 که به اعتقاد او نمره جادویی برای داشتن تعداد دوستانی است که مغز بشر میتواند در درازمدت با آنها رابطهی جدی و مفید داشته باشد.
رایین دانبار مدتی پیش در گفتگو با Technology Review به سه پرسش پاسخ داد:
1- در پاسخ به سؤال اول در مورد اینکه شما به این نظریه شناخته شدهاید که گنجایش روابط اجتماعی پایدار در انسان حدود 150 است، ابزارهایی مثل فیسبوک چطور میتوانند باعث تغییر در این ارتباطات اجتماعی بشوند میگوید:
عدد 150 فقط به یک لایه از مجموعهای از سری لایههای آشنایی که ما در آن قرار گرفتهایم اشاره دارد. فراتر از 150 دستکم دو لایهی دیگر 500 و 1500 تایی قرار دارد. که مربوط به کسانی میشوند که ما با آنها آشنایی مختصر داریم و همچنین چهرههایی که ما آنها را میشناسیم. او میگوید ما نمیتوانیم بگوییم که شبکههای اجتماعی در تعامل ما با دوستانمان ابزارهای مؤثر و کمک کنندهای نیستند، اما به نظر نمیرسد که باعث بشوند که تعداد دوستان واقعی ما بیشتر شوند.
2- از او دربارهی این پرسیده میشود که آیا "دانبار نامبر" یا همان عدد 150 تا چه اندازه میتواند باعث محدود شدن گسترش فیسبوک بشود، و اینکه فیسبوک در این مورد چه کاری میتواند انجام بدهد؟
در پاسخ او میگوید شما نمیتوانید فیسبوک را به عنوان روشی برای گسترش حلقهی اجتماعیتان در نظر بگیرید. اگرچه نمیشود گفت امکان اتفاق افتادن آن وجود ندارد اما این مسئلهای است که خیلی به ندرت پیش میآید، و شما همچنان برای ساختن یا تقویت رابطه نیازمند این هستنید که با افراد باشید. ساختار فیسبوک به نظر میرسد بیشتر در سطحی قرار دارد که این توانایی را برای ما ایجاد میکند که در رابطهی دوستی بر محدودیت زمان و مکان غلبه کنیم، مسائلی که در دوستی میتوانند به سرعت باعث سستی رابطه بشوند.
3- آیا ابزارهای شبکه اجتماعی میتوانند رفتار اجتماعی غیر آنلاین ما را شکل بدهند؟ آیا میتوانند باعث پیامدهای منفی بشوند، مسائلی که ما انتظارشان را نداشتهایم؟
از نظر دانبار پاسخ به این پرسش با توجه به عمر کوتاه این شبکهها ساده نیست. اما معتقد است دو امکان در این مورد وجود دارد. اول، زمانی که شما صرف این میکنید تا رابطههای قدیمی را در فیسبوک حفظ کنید، همان زمانی است که شما برای رابطههای جدید از دست میدهید. دوم، که شاید بیشتر جدی باشد. مهارتهایی که به ما اجازه میدهند که جهان پیچیدهی اجتماعیمان را مدیریت کنیم تا حدی از طریق تجربه کسب میشوند، اگر بخش وسیعی از تجربهی شما آنلاین است (موردی که در کودکان در حال افزایش است)، پس شما ممکن نیست این مهارتهای اجتماعی را به اندازه ای که نیاز دارید فرا بگیرید.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر