ویلیام گیبسون نویسندهی علمی تخیلی[/caption]در سال 1992 ویلیام گیبسون که برای رمان کلاسیک سایبر پانکش Neuromancer مشهور است، اثری به نام Agrippa (کتابی از مرگ) با همکاری هنرمند تصویرگر Dennis Ashbaugh منتشر کرد. کتاب آنها با جوهر حساس به نور انتشار یافت که به مرور زمان و در معرض نور ناپدید میشد، گیبسون مجموعهای 300 سطری از اشعارش را هم بر روی یک فلاپی دیسک نشر داد که فقط یکبار قابل خواندن بود (هر چند در نهایت این متن جان سالم به در برد و در اینترنت پخش شد). حالا یک تیم در انستیتو تکنولوژی مریلند رقابتی را برای مهندسی معکوس آغاز کردهاند که هدفشان رمزگذاری کتاب برای ناپدید کردن و محو آن است.
از طرفی اگر رمزگذاری دیجیتال تاکنون برای مخفی کردن یک کتاب برای همیشه کافی نبوده و موفقیتی نداشته است، در عوض جوهرها هنوز موفق به انجام این کار هستند. یک ناشر مستقل آرژانتینی Eterna Cadencia به تازگی EL libro que no pude esperar (کتابی که نمیتواند صبر کند) را منتشر کرد. این اثر یک آنتولوژی از نویسندگان جدید است که با جوهری منتشر شده که بعد از دو ماه ناپدید میشود. این ناشر میگوید کتابها بردبارند و صبر میکنند تا ما آنها را بخوانیم: که برای ما خوب است، نه برای نویسندگان جدیدی که نیازمند توجه هستند. البته بیشتر بازخوردهای این تجربه منفی بودهاند، دستکم به خاطر اینکه پیشنهادیست که چرخشی اساسی در کیفیت کتابهای فیزیکی ایجاد میکند: که استمرارشان همواره خارج از محدودهی زمانی بوده، در حالی که برای کتابهای الکترونیک اغلب ویژگی سبکی و ناپایداری ذکر شده است. حالا استمرار کتابها یک افسانه به نظر می رسد: کاغدهای اسید دار، آب و هوا، و زمانهای که در آن حوادث دست به دست هم میدهند تا میراثهای ادبی را مبتذل کنند.
اما اگر اینترنت را رسانهی حافظهدار در نظر بگیریم، معنای به فراموشی سپردن یک کتاب چیست؟ یکی از امتیازات کتابهای الکترونیک در حقیقت ممکن است این باشد که آنها را به آسانی میشود از جایی به جای دیگر انتقال داد، پاک کرد، به فراموشی سپرد، همهی آنچه باعث میشود ما از غرق شدن در باتلاق کتابهای بد و سوء سابقهشان نجات پیدا کنیم. در واقع ایدهی Eerna Cadencia ناشر آرژانتینی هم از همین قرار است. حرکتی تازه برای کشف چیزها و حسهای نو.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر