قبلا در اینجا دستکم دو بار به موضوع سرقت از نوشتههای دیگران پرداختهام، یکبار در ترجمهی اخلاق روزنامهنگاری آنلاین که بند اول آن اشارهی مستقیمی به این موضوع است:
سرقت ادبی ممنوع
تا امروز حتما متوجه شدهاید که نوشتن کار آسانی نیست. مطمئنا دوست ندارید کسی نتیجه زحمات شما را بردارد و به نام خودش ارائه بدهد.
پس به یک نتیجهگیری ساده میرسیم: شما هم کارهای دیگران را ندزدید.
اما چه چیزهایی سرقت ادبی هستند؟ شاید شما فقط کپی و پیست کردن کامل یک مقاله یا مطلب را سرقت ادبی در نظر میگیرید، اما در واقع موضوع وسیعتر است و شامل کپی کردن عکس، گرافیک، ویدیو، و حتی استفادهی انتخاب شده از بخشی بزرگی از یک متن، و نقل آن در صفحهی وب شما هم میشود.
در واقع راه درست برای ارجاع دادن به نوشتههای دیگر وب سایتها استفاده از لینک است.
اگر نگران هستید که صفحه مورد نظری که به آن لینک دادهاید بعد از مدتی ناپدید شده یا از دسترس خارج شود، به خوانندگان مشخصات ناشر آن صفحه، به همراه تاریخ انتشار مطلب مورد نظر و همچنین خلاصهای از محتوای آن را ارائه کنید. همانطور که گزارشگران در رسانههای چاپی این کار را انجام میدهند.
به طور مثال: “در اول تیر ماه روزنامهی شرق گزارش کرد”
وقتی در شک هستید که کدام کار مطمئنتر است از هر دو روش استفاده کنید. هیچکس از اطلاعات زیاد ضرر نمیکند.
مورد دیگری که به این موضوع مربوط میشد داستان آقای یوهان هری روزنامهنگار ایندیپندت بود که اگر چه پیشیمان اما همچنان با مشکلات سرقت ادبیش دست به گریبان است و شاید از نظر حرفهای برای همیشه بشود او را از دست رفته حساب کرد.
اما به هر حال هر روز کسانی پیدا میشوند که احتمالا به دلایل مختلف دست به این عمل میزنند. هدف آنها ممکن است فریب دیگران در مورد تواناییهای خودشان باشد یا شاید مثلا میانبر زدن در راهی طولانی، اما معمولا چیزی که به آن توجه ندارند این است که با این کار اولین کسی را که فریب میدهند شخص خودشان است. چون با تقلب ممکن است آنها قهرمان کوچه یا محلهیشان بشوند اما خیلی بعید است که آوازهشان دورتر از اینها برود و تواناییهای اندکشان بیشتر شود، هر چند به وقت رسوایی همهی شهر آنها را خواهند شناخت. بنابراین شاید بیش از آنکه اینگونه افراد نگرانمان کنند، بهتر است برایشان متاسف شویم که راه بدی را برای رسیدن به هدفهایشان انتخاب کردهاند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر