تا حالا حتما اسم ویکیلیکس به گوشتان خورده، سایتی که با انتشار بیش از 90 هزار سند محرمانهی جنگ افغانستان در یک هفته گذشته جنجال رسانهای بزرگی به پا کرد. درباره این ماجرا حرفهای زیادی گفته شده، و البته موضوع همچنان هم داغ است چون جولیان آسانژ که یکی از پایهگذاران و شاید مهمترین چهرهی خبری این سایت است مدعی داشتن 15 هزار سند دیگر هم هست که فعلا منتشر نکرده و دولت آمریکا هم از ویکیلیکس خواهش کرده (بله خواهش) که آنها را منتشر نکند.
به هر حال این ماجرا حساسیتهای سیاسی و نظامی خاص خودش را داشته و خواهد داشت، و من احتمالا در یک نوشتهی دیگر به رابطهی این اقدام ویکیلیکس با روزنامهنگاری، و اینکه ریشههای این نوع ژورنالیسم کجاست خواهم پرداخت، اما حالا قصد دارم اشارهای بکنم به یکی از حاشیههای کوچک این داستان: در جریان انتشار اسناد محرمانه بوسیله ویکیلیکس سه رسانه با این سایت همکاری کردند و اخبار آن را پوشش دادند، روزنامه گاردین ، نیویورک تایمز و مجلهی اشپیگل آلمان. اما حالا آقای آسانژ ناراحتی خودش را از نحوهی پوشش خبری این اسناد در روزنامه نیویورک تایمز خیلی صریح و رُک در مصاحبهای ابراز میکند، او ناراحت است از اینکه چرا نیویورک تایمزیها بهطور مستقیم به اسناد منتشر شده بر روی ویکیلینکس لینک ندادهاند، او آنها را به ترسو بودن و غیر حرفهای عمل کردن متهم میکند و میگوید که آنها در برابر خواستههای کاخ سفید تسلیم شدهاند.
خوب مسئله هم به اخلاق روزنامهنگاری مربوط میشود و هم اینکه حمله آقای آسانژ به نوعی پرستیژ حرفهای نیویورک تایمز را هم مورد سوال قرار میدهد، اما ببینم واکنش سردبیر نیویورک تایمز به این حمله چگونه است:
بیل کلر سردبیر نیویورک تایمز در ایمیلی که برای The Daily Beast فرستاده میگوید ما در گزارشها و نوشتههای مختلف از این اسناد استفاده کردیم، و الان هم به خوانندگانمان حق میدهیم علت اینکه ما به این اسناد لینک مستقیم ندادهایم را بدانند، سپس مینویسد ما در هر دو نسخه چاپی و آنلاین روزنامه خیلی مراقب بودیم اطلاعاتی را که ممکن بود به هر نحوی زندگی افراد را به خطر بیاندازد حذف کنیم، چون همانطوری که تحقیقات بعدی تایمز لندن هم نشان داد در این اسناد نام افراد زیادی برده شده که تعدادی از آنها خبرچینهای افغان بودهاند و ممکن است بر پایه همین اسناد هدف افراد شورشی طالبان قرار بگیرند. بیل کلر اضافه میکند تصمیم ما برای لینک ندادن به آرشیو اسناد در ویکیلیکس البته مانع دسترسی هیچکس برای پیدا کردن آنها نیست، اما برای نیویورک تایمز این رفتار نشانهایست از اینکه ما دوست نداریم انتشار این اطلاعات باعث هر گونه آسیبی بشود.
به هر حال این ماجرا حساسیتهای سیاسی و نظامی خاص خودش را داشته و خواهد داشت، و من احتمالا در یک نوشتهی دیگر به رابطهی این اقدام ویکیلیکس با روزنامهنگاری، و اینکه ریشههای این نوع ژورنالیسم کجاست خواهم پرداخت، اما حالا قصد دارم اشارهای بکنم به یکی از حاشیههای کوچک این داستان: در جریان انتشار اسناد محرمانه بوسیله ویکیلیکس سه رسانه با این سایت همکاری کردند و اخبار آن را پوشش دادند، روزنامه گاردین ، نیویورک تایمز و مجلهی اشپیگل آلمان. اما حالا آقای آسانژ ناراحتی خودش را از نحوهی پوشش خبری این اسناد در روزنامه نیویورک تایمز خیلی صریح و رُک در مصاحبهای ابراز میکند، او ناراحت است از اینکه چرا نیویورک تایمزیها بهطور مستقیم به اسناد منتشر شده بر روی ویکیلینکس لینک ندادهاند، او آنها را به ترسو بودن و غیر حرفهای عمل کردن متهم میکند و میگوید که آنها در برابر خواستههای کاخ سفید تسلیم شدهاند.
خوب مسئله هم به اخلاق روزنامهنگاری مربوط میشود و هم اینکه حمله آقای آسانژ به نوعی پرستیژ حرفهای نیویورک تایمز را هم مورد سوال قرار میدهد، اما ببینم واکنش سردبیر نیویورک تایمز به این حمله چگونه است:
بیل کلر سردبیر نیویورک تایمز در ایمیلی که برای The Daily Beast فرستاده میگوید ما در گزارشها و نوشتههای مختلف از این اسناد استفاده کردیم، و الان هم به خوانندگانمان حق میدهیم علت اینکه ما به این اسناد لینک مستقیم ندادهایم را بدانند، سپس مینویسد ما در هر دو نسخه چاپی و آنلاین روزنامه خیلی مراقب بودیم اطلاعاتی را که ممکن بود به هر نحوی زندگی افراد را به خطر بیاندازد حذف کنیم، چون همانطوری که تحقیقات بعدی تایمز لندن هم نشان داد در این اسناد نام افراد زیادی برده شده که تعدادی از آنها خبرچینهای افغان بودهاند و ممکن است بر پایه همین اسناد هدف افراد شورشی طالبان قرار بگیرند. بیل کلر اضافه میکند تصمیم ما برای لینک ندادن به آرشیو اسناد در ویکیلیکس البته مانع دسترسی هیچکس برای پیدا کردن آنها نیست، اما برای نیویورک تایمز این رفتار نشانهایست از اینکه ما دوست نداریم انتشار این اطلاعات باعث هر گونه آسیبی بشود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر